Acaba?

Küçük bir kızdı O.
Sokakta oynuyordu.
Habersizdi dünyada olandan, hatalardan, yanlışlardan..Rutin düzeninden hayatın, saçmalıklarından, yalanlarından.Çünkü o istediğini söylüyordu..Bilmiyordu ki neleri içinde saklamalı, hangi zayıf yanlarını daha çok oyulmasın diye göstermemeli, özgüvenini dünyanın saçma sapan göstermelik haline göre ayarlaması gerektiğini..
O birşey istediğinde ağlıyordu, bağırarak söylüyordu annesinin yavaşça kulağına fısıldadığı birşeyi bile.Gülüyordu,bağırıyordu babası ?sessiz ol yavrum artık? diye yalvardığında..Komşularin ?ne gürültülü aile? demelerine bile aldırmıyordu,devam ediyordu oyununa..Alıyordu eline bebeğini, biniyordu bisikletine, tıngır mıngır gidiyordu işte.
?Hayat yorgunluğu? diye bir kavramin varligindan bile habersizdi o zaten, neymis hayat yorgunlugu da..Insan yorulur muydu butun gun cizgi film izlemekten, bisiklete binip, denize girmekten, ceballah gibi uyumaya direnisten?yorulmazdi tabi ki..O da aynen oyle dusunuyordu zaten..Dunya koskacaman bir yerdi, nasil ciksindi o kose basina kadar kucuk bisikletiyle..Arabalar gelirdi hizli bir hareket yapsaydi, o onunden yuruyenlerin, hemen dibinden gitmeliydi ayaklarina carpacak bile olsa?
Iliskileri de daha basitti?Cocuktu iste ..Kucuktu?birazcik buyumus oldugunda bile minnacikti o.
Biraz buyudugu zaman da pek degismemisti..Sadece bazi seyleri saklamayi ogrenmisti o kadar.Yine bagira cagira sarki soyluyordu, etrafin onun hakkinda ne dusunecegini umursamiyordu..Yoluna devam eder, dinlemezdi kimseyi..Inadi vardi bir de?Sevgilileri bile umrunda degildi..Oyle ask sandigi seylere, cok iyi arkadaslik kavrami yerine koydugu insanlarla gezerdi, onlarla paylasirdi kendi dunyasindaki ufak karmasalari?Tabiki o zaman o ufak karmasalar, ona cok buyuk gelirdi?Bilmezdi ki yas buyudukce karmasalar da cogalir..Bir parabola gibidir karmasalar..
Yas kucukken sifira esit gibidir, sonra maksimuma dogru ilerlerler..Biraz yas buyuyunce, olgunlasinca, erdem sahibi olmaya basladiginda yine inise gecer..Cunku cozmek kolaylasir karmasalari..Yada kayda deger tutulanlar azalir hayatin karmasasi icinde. Kucuk kiz da bu parabolanın yükselme senelerine yaşamaya başlıyordu sanki.
Müziği açtı birgün küçük kız, gözlerini kapadı,kendini hayallerde buldu.Sonra açtı gözlerini,görmediklerini anlamaya dinlemeye başladı. O sırada birşey oldu aniden.Bir patlama,bir yer değiştirme sesi duydu.Daha önceden bilmiyordu tabiki de yer değişme sesinin nasıl birşey olduğunu, sadece içinden gelen o cılız,ufak ses söylüyordu bunu ona.O da inandı yerin değiştiğine.
Kendini bambaşka bir yerde buldu. Daha önceden havasını suyunu hiç bilmediği türden bir yere hani. Alıştığı mavi-kırmızı dünya değildi şimdikisi, daha yeşilimsiydi,daha beyazdı, biraz da kahverengiydi belki. Şöyle bakındı etrafına, bilemedi, çıkaramadı nerede oldğunu..İnsan nereden bilebilir ki zaten hiç gidilmemişi? Hisseder belki, hepsi o...Kız da hissetti, yada hissettiğini sandı, belki de kendini ona inandırmak istediğinden inandı..Bilemem ki ben...Onun içinde değildim ben daha o zamanlar...Sonradan bir gün ben de aynı ?pat? sesini duydum, koştum gittim gelen sesin ardından, bir de baktım ki, ben de o yeşilli beyazlı yere geçiş yapmışım..Anlamadım tabiki önce ama ben de küçük kızı takip ettim, ondan dinlediklerimi uyguladım, onun gibi inandırdım kendimi hissettiklerime..Zaten herşey de benimle küçük kızın buluşmasından sonra oldu.

**Devami yavas yavas gelecektir.. Bu ileride, uzun bir zaman sonra belki de bir kitapta okuyabileceginiz bir hikayenin benim tarafindan yazilmis ilk satirlaridir..Bu hikaye belki biter, belki kisa bir oyku olarak kalir, belki de icimden gelmedigi icin bitirmem...Bu yaz temmuz ayinda bir gece, Kusadasi'nda yazlik bir evin cati katinda yazilmis satirlardir..

**These are the starting lines of a story written by me this summer..It maybe will finish, maybe not..We ll see as the time goes..Sorry that it s in Turkish..