Pazar Pazartesi

Pazar pazar, hem de anneler günü ve benim yazlık özlemim yüzünden, denizime kavuştum ben bugün/dün.

Gittim yüzdüm yüzdüm buz gibi, henüz ısınmamış sularda hem de.

Bir de yandım...Böyle beyaz beyaz gelip, ilk günden yanan turist kızlardan farkım kalmadı. Aslında böyle gün içinde beni gülmekten nefessiz bırakan şeylerden -ve o modda- yazasım vardı ama nedense o havam biraz uçtu gitti..Şimdi daha çok “öyle” yim.

“Öyle” olmak garip bir StateOfMind dır. Ne böyle böyledir, ne de şöyle işte. Sadece öyledir. her şeyden biraz gibidir. KızılaBoyalıSaçlar’daki Luis gibidir belki, ya da herkeste kendine özgüdür.

Herkesin öylesi farklı mıdır?

Benim “öyle”m , camdan sokağa bakıp kalmaktır. Bir dolu şeyi aynı anda düşünüp, hem mutlu hem mutsuz, o diyar senin bu duygu benim kol kola olmaktır. Ortaya karışık’ tır o aslında.

“Usta bize böyle ortaya bir şeyler hazırla” dediğin an, “öylelik” baş gösterir. En azından benimkisi. Sizinkisi göstermiyor olabilir ama şu an anlatan ben olduğuma göre bana olan daha önemli. (Biraz şımarık biraz ukala olabilirim, hiçbir zaman süper olma gibi bir arzum da olmadı. Megaloman da derler, doğrudur da hatta.Azıcık da mazoşist olabilir ama.. Ben “öyle” yim işte demek beni tanımlar mı ki? )

Havalar hala sıcak, 38di bugün. Ama Kuşadası 28di. Aynı il sınırları içerisinde nasıl 10 derece fark olur anlamış değilim pek, ama seviyorum. Egelilik işlemiş içime. O yüzden “kısa kes Aydın havası olsun” derler zaten. Çünkü buraların havası pek bir dengesiz olur. Sıcaktan ölürken bir deli rüzgar esiverir, saçın ağzının içinde, dişlerinde gıcır gıcır kum buluverirsin kendini. Sonra o kum çıkmaz filan.

Mesela bugün Fenerbahçe-Trabzonspor maçında Alex penaltıyı kaçırınca, teyzem hiç üşenmeyip arabanın üst penceresinden bizlerin de eşliğinde sevinç çığlıkları attığında (Maalesef ki uzun sürmedi…Benim cici! takımım Galatasaray, bir Sivasspor’u yenemediği gibi, ailemin fanatikçe bağlandığı Beşiktaş da utanmadan 3 gol yedi. Ben dinlerken sinir oldum.) arabada hepimizin saçı başı karıştı.

Sonra bir de sembolik bir yürüyüş vardı. Arabayla eşlik ettik biz, ben fotoğraf çekerken, zibidi liseliler “bak yakından çeksene fotoğraf” dediler. Güldüm ve “yok,buradan iyiyim ben” dedim. “benim optical zoomum var, nabeeer?” demedim ayıp olmasın diye. Zaten pek bir fazla optical zoomum filan da yok, üstelik de miyobum ve gözlük takmayı nedensizce reddediyorum. ( Beyefendi…Evet siz! Manyak olabilirim.. İleride gözlerimi kısmam nedeniyle çabuk kırışacak da olabilirim ama bu beni ilgilendirir. Hem her şeyi net görüp de ne yapacağım…Her kişide GuessWho? oynamak daha zevkli bir kere. İnsan garip şeyleri fark ediyor. Karşısındakinin yürüyüşünden, giyiminden, kedine özgü bir hareketinden onu tanıyor. Süper bir şey bence. Anlık beyin jimnastiği. Siz de yapın. )

Deniz midye doluydu, bir de gündelikçi yurdum gençleri. Ha midye ha onlar. İkisi de bol. İki grup da böyle ani şekilde denizde karşına çıkabiliyorlar ve grup halinde takılıyorlar. Bir farkla. Midye grubu gayet cool, böööyle bakmıyorlar, sen onlara dokununca rahatsız oluyorlar filan.

Gelmiyor aklıma başka bir şey.

Zaten “öyle” yim…Fotoğraflar belki “şöyle” yada “böyle” dirler.

İyi ve güzel haftalar diliyorum.