Çok garip şarkılar beni aşırı duygusallaşırabiliyor. Gayet dansedilebilir bir şarkı çalarken, tek başıma ayağa kalkıp dans edebilir, dans ederken gözlerim dolup, ağlama noktasına gelebilir, hatta belki ağlayabilirim. Niye böyle bilmiyorum...
Bilmediğim bir diğer şey ise, neden hep cevapların benim payıma, soruların başkasının payına düştüğü...Ben olsa olsa kendime soru sorabiliyorum... Mesela "neden gitmek zorundayım, neden okulum açılıyor, neden tatilim bu kadar çabuk geçti, neden kalbimin tümünü burada bırakıp gidiyorum?"... Sonra teker teker "çünkü..." ile başlayan cevaplar sırası düzenlemeye çalışıyorum...
"Çünkü okulum var, çünkü ne kadar gidersem, o kadar az kalacak tümden bitmesine, çünkü istediklerimi adam gibi yapmam için bitirmem gereken bir okulum var"...
Cevaplarım kendimi pek tatmin etmiyor aslında, ama bir süre daha gitmem gerektiğini biliyorum.
Hem ne demiştin, "yatıcaz kalkıcaz, yaz gelecek"..
Numbness is ahead, I write to defreeze myself..
yat-kalk-yaz
Monday, January 14, 2008
Posted by Tugc at 2:33 PM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
ne guzel yazmissin yaw..
bu yazi gurbette okuyan herkese gitsin:)
"gittikce tumunden azaliyo(kalma suren eksiliyo)", super laf, ben de kullaniyim bunu...
İnsanın ruhu şişmanlama devresine girince böyle oluyor. Bende de...
Nasıl "Su içsem yarıyor" derler ya mütemadiyen şişmanlayan insanlar, işte böyle dönemlerde de, ruha ne girse şişmanlatıyor, büyütüyor, derinleştiriyor...
Post a Comment