Annem bugün benim kızımdı

Annemin sesini duydum telefonda bugün.
Annemin sesini ilk duyuşum değil, dün olmasa da bir gün önce de duymuştum.
Annemin sesinin tonu aynıydı bugün de.
Ama bir şey vardı.
Yıllardır duymadığım bir tını, yıllardır duymamış olduğum bir mutluluk.
Sanki annemin kızı değildim ben de, kızının annesiydi o.
Yaş aralıkları böyle mi kapanır anne-kız arasında bilmiyorum.
Ama annemin böyle heyecanlı konuşuşunu ilk kez duydum.
Ondan daha fazla heyecanlandım, sarıvermek isteyiverdim annemi.
Annemin sesi bugün farklıydı. Canlıydı, yorgun ama mutluydu, heyecanlıydı.
Annemi bugün 27 senedir bağlantısının bir şekilde evlilik-hayat-çoluk çocuk karmaşasında yitip gittiği 2 arkadaşından telefon aldı.
Annem daha mutlu olmalı.
İnsan 27 yitik yılı bir yerinden çekip çıkarmalı.
Annemi 27 kat daha güzelleşmiş görmeliler.
Çünkü o bunu tanıdığım herkesten fazla hak ediyor.
Annem bugün 'ben' yaşında, yazlıktaki kayalıklara arkadaşlarıyla tekrar oturabileceğini gördü.
Kim daha çok heyecanlandı?
Bugün annem benim kızımdı...