Burda hala daha ayın 20'si.
5 sene olmuş.
Tam 5 sene önce, Ankara'daydım. Bahçelievler'de ufak bir evde, mülakata gitmek üzere hazırlanıyordum sabah, kalbim davul halindeydi.
Sonra televizyonu açtık. Bağdat görüntüleri, alev ve siren görüntüleri. Süper güç abd, bomba savurmuş. "Biz terörizmle savaşmak için elimizden geleni yapacağız. Irak'ı kurtaracağız. Bu bir "insani müdahele (humanitarian intervention)" savlarıyla. Aman süper, ne yapardık sen olmasan sayın süper-abd?
Nasıl da kurtarıcı kesilmiş de büyüyüp, aman da aman!
Bunu diyebileceğim kadar bile sevimli değil. Neyse...
O gün sabah sabah kalbimdeki davullara, bir de karnımda kocaman bir düğüm eklenmişti. O gün bir çok şeydi. Ve üzerinden 5 sene geçmiş. İnanılır gibi değil. Neler yapmışım, nerelere gelmişim, o gün o bombaların sebebi olan süper kahraman, bana da bir kahramanlık yapıp, burs vermiş filan. "İnsani müdahele". Evet, kendisiyle ilgili belki kalmış olabilecek en ufak şeyleri de, buraya geldikten sonra silmiş, yok etmiştir. Sağ olsun. Yakında olunca daha iyi görüyormuş insan. Aralarında olunca, etrafında haklı yanlarını bulan insanlarla, hiç umrunda bile olmayanların karışımını, sırf üniversitede okumak yada başka parasal sebepler yüzünden PeaceCorps, MarineCorps veya diğer ordu gruplarına dahil olan, bundan şikayet eden bir avuç insanlar ve "orduya katılın" diye bağıran reklamların kargaşasını, "Dünyanın bir ucunda bu ülke yüzünden ölen insanları değil de; doğal afetleri dramatize etmek niye" dediğim için beni neredeyse dersten bırakan bir hocayla karşılaşınca... İnsan kamera aramaya başlıyor etrafta. Şaka olmalı ya bu, ondan.
Evet, her şeyleri kötü değil; ama kötü olan yanları iyi olanları neredeyse sildirecek kabiliyette.
Sonra ne oluyor? Amerikan rüyası promosyoncuları daha da büyüyor da büyüyor.. Türkiye'de, dün bir okulda Irak'ın işgalini protesto etmek isteyen öğrencilere; temsili Irak durumu yaşatılıyor sanki.
5 sene geçmiş, evet.. Ama 5 sene nasıl geçmiş ve şu an neredeyim, neredeyiz, neredeler...
Ben bugün bunları düşünüp durdum.
Ve an itibariyle 20 Mart bitti. 6. yıla hoşgeldik...
Yani umarım.
Numbness is ahead, I write to defreeze myself..
İnsani Müdahele
Friday, March 21, 2008
Posted by Tugc at 6:35 AM
Labels: içsel, kişisel görüş
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comments:
Birkaç gündür yazılarını takip edemiyordum, kronolojik olarak okuyorum. Bu yazınla aynı zamanlarda ben de bu konu üzerinde kafa yoruyordum: 5 sene önce neredeydim, şimdi neredeyim, neler nasıl değişti, bu 5 yıl nasıl da geçiverdi, dile kolay...
Geçen zamanda değişmesini, başak türlü olmasını istediğim kendi gücüm dahilinde ve ötesinde çok şey var ama içimde bir yerlerde bir ses diyor ki: "Olanlar öyle olmasaydı şimdi sen böyle düşünüyor olmazdın, o nedenle bırak onlar öyle oldukları gibi kalsınlar, sen dersini al yoluna daha bilinçli ve bilgili devam et, pişman olma, şükret!" işte böyle, umarım daha güzel günlere :)
Post a Comment