Kendimi bilgisayar orucuna vermiştim.
Teknolojisiz hayat bazen daha iyi sanki.
Yazlıkta bağlı telefonumuz bile yok, hayatla bağlantı cep telefonu.
Minimum teknoloji.
Ses var, bir tını, bir güzellik. İstediğinde yazı da oluyor mesajla.
Bilgisayar orucu hoş sanki ama yaklaşmadıkça yaklaşmayası geliyor insanın.
Maillerimi kontrol ettiğim şu günde, teknolojinin nasıl da çabuk ilerleyen bir şey olduğuna birebir şahit oldum. "Internet for dummies" e ramak kalmıştı sanırım.
Yine gidiyorum.
Bavul hazırlamam gerekli, yol stresi... Hep aynı terane.
Keyifsiz bir yazı biliyorum, ama yaşıyorum, hayattayım yani.
Geçen gün yokuş aşağı bisiklete biniyordum, risk alıp gözlerimi kapadım, 10 saniye saydım içimden.
Havaalanı sendromum yerle bir olsa ya...